De neergang van Leicester City

Tien jaar geleden schreef Leicester City misschien wel het meest onwaarschijnlijke hoofdstuk uit de Premier League-geschiedenis. Een ploeg die voorafgaand aan het seizoen werd weggezet als kansloos, met odds van 5000-tegen-1, kroonde zich in 2016 onder Claudio Ranieri tot landskampioen van Engeland. Wat toen voelde als een sprookje dat nooit zou eindigen, is inmiddels veranderd in een voetbaldrama van historische proporties.

Waar destijds vreugde, ongeloof en euforie overheersten, is nu vooral boosheid, frustratie en verdriet zichtbaar. Leicester City is gedegradeerd naar League One, het derde niveau van het Engelse voetbal. Daarmee is de club in korte tijd keihard van de top van Engeland naar de grauwe realiteit van de lagere divisies gevallen.

Een pijnlijke avond in het King Power Stadium

De degradatie werd bezegeld na een 2-2 gelijkspel tegen Hull City, een uitslag die de sfeer in het King Power Stadium nog zwaarder maakte. Voor de aftrap werden de spelers al uitgefloten door hun eigen aanhang. Tijdens en na de wedstrijd klonken boze spreekkoren richting het bestuur en de eigenaren. De eens zo geliefde clubleiding werd openlijk verzocht om te vertrekken.

Het contrast met tien jaar geleden kon nauwelijks groter zijn. Geen feestmuziek, geen Andrea Bocelli in de middencirkel, geen triomfantelijke beelden van een club die geschiedenis schrijft. In plaats daarvan stonden teleurgestelde supporters, aangeslagen spelers en een zichtbaar machteloze clubeigenaar centraal in een avond die vooral de ondergang van Leicester symboliseerde.

Trainer Gary Rowett, die in februari aantrad nadat interim-coach Andy King het had overgenomen na het vertrek van Martí Cifuentes, was na afloop helder in zijn analyse. Volgens hem wordt een degradatie niet veroorzaakt door een paar slechte wedstrijden, maar is het het gevolg van een heel seizoen vol verkeerde keuzes, teleurstellingen en gemiste kansen. Hij benadrukte dat Leicester lessen moet trekken uit deze pijnlijke fase en dat de club alleen kan terugkeren door eerst eerlijk naar zichzelf te kijken.

Van sprookje naar nachtmerrie

Dat Leicester City ooit kampioen van Engeland werd, blijft een van de meest bijzondere prestaties in de moderne sportgeschiedenis. De club slaagde erin met relatief bescheiden middelen een elftal samen te stellen dat perfect in elkaar viel. Spelers als Jamie Vardy, Riyad Mahrez en N’Golo Kanté groeiden uit tot legendes. Opvallend genoeg waren dat geen peperdure supersterren, maar slimme, betaalbare aankopen die samen iets unieks vormden.

Jamie Vardy kwam voor ongeveer 1 miljoen pond over, Mahrez kostte slechts 400.000 pond en Kanté werd gehaald voor 5,6 miljoen pond. Het was een voorbeeld van uitstekend scoutingswerk en een duidelijk clubmodel: slim investeren, spelers ontwikkelen en sportief presteren zonder de financiële spierballen van de traditionele topclubs.

Zelfs nadat sterren als Kanté en Mahrez vertrokken voor grote transfersommen, leek Leicester financieel en sportief gezond. De club verdiende ongeveer 90 miljoen pond aan hun verkopen en leek zich te ontwikkelen tot de best geleide subtopper van Engeland, net onder de traditionele grootmachten als Manchester United, Liverpool, Arsenal, Chelsea, Tottenham Hotspur en Manchester City.

De eerste barsten onder de oppervlakte

Toch begon het fundament van Leicester langzaam te scheuren. Na het tragische overlijden van eigenaar Vichai Srivaddhanaprabha bij een helikoptercrash in oktober 2018 wist de club zich aanvankelijk nog knap te herstellen. Onder Brendan Rodgers eindigde Leicester twee keer als vijfde in de Premier League en in 2021 won het zelfs de FA Cup.

Maar achter de schermen stapelden de problemen zich op. De coronapandemie had grote gevolgen voor King Power, het Thaise duty-free-bedrijf achter de club. Door de wereldwijde reisbeperkingen liep de omzet zwaar terug. Daardoor konden de eigenaren Leicester niet langer op dezelfde manier ondersteunen als voorheen. Tegelijkertijd werden er fouten gemaakt in het aankoopbeleid, namen de verliezen toe en begon de sportieve stabiliteit af te brokkelen.

Dat mondde uiteindelijk uit in degradatie uit de Premier League in 2023.

Korte opleving, daarna nog diepere val

Hoewel Enzo Maresca Leicester in zijn enige seizoen direct terugbracht naar het hoogste niveau, bleek dat herstel slechts tijdelijk. De club kampte namelijk al langer met zware financiële problemen. Tussen 2022 en 2024 boekte Leicester een cumulatief verlies van 201 miljoen pond. Daarmee werden de financiële regels overtreden.

Nadat Leicester in 2025 opnieuw degradeerde, nam de English Football League de zaak over. Dit seizoen volgde een straf van zes punten aftrek. Die sanctie kwam in februari en betekende een enorme klap voor een ploeg die het sportief toch al moeilijk had.

Toch kan die puntenaftrek niet als enige oorzaak worden gezien. Leicester presteerde in 2026 simpelweg veel te zwak. Van de eerste negentien competitiewedstrijden van het kalenderjaar werden er tien verloren en slechts twee gewonnen. De ploeg stond al acht punten onder de degradatiestreep toen het duel met Hull begon. De straf heeft dus zeker pijn gedaan, maar het falen zat veel dieper.

Spelers, bestuur en supporters lijnrecht tegenover elkaar

De onvrede onder de fans richt zich al langer niet alleen op de clubeigenaren en technisch verantwoordelijke Jon Rudkin, maar ook op de spelersgroep. Na de nederlaag tegen Portsmouth lieten de meegereisde supporters luid en duidelijk weten dat zij vonden dat de spelers het shirt van Leicester niet waard waren.

Vooral Harry Winks, in 2023 voor 10 miljoen pond overgekomen van Tottenham Hotspur, kreeg de volle laag. Tegen Hull werd hij uitgefloten zodra hij ging warmlopen en opnieuw toen hij in de tweede helft inviel. Kort daarna maakte Hull de 2-2, waardoor het voor Winks een nog pijnlijkere avond werd. Na de wedstrijd moest hij zelfs onder beveiliging naar zijn auto worden begeleid.

Het zegt alles over de giftige sfeer rond de club. Waar Leicester jarenlang bekendstond als een hechte, slimme en sympathieke outsider, oogt het nu als een stuurloos schip zonder duidelijke leiding. Voormalig Leicester-aanvaller Matt Piper noemde de degradatie zelfs het dieptepunt in de clubgeschiedenis. Volgens hem is het ontbreken van echte leiding misschien nog zorgwekkender dan de degradatie zelf.

Een harde nieuwe realiteit

De val van Leicester is niet alleen sportief pijnlijk, maar ook symbolisch. Een club die nog maar tien jaar geleden bovenaan Engeland stond, moet zich volgend seizoen opmaken voor wedstrijden tegen ploegen als Bromley, Mansfield Town en Burton Albion. Dat zijn affiches die niemand in Leicester zich in 2016 had kunnen voorstellen.

Bromley speelde zelfs nog op het vijfde niveau toen Leicester kampioen werd. Dat maakt duidelijk hoe hard de club is weggezakt. Waar ooit werd gedroomd van Champions League-avonden, wachten nu koude dinsdagavonden op de velden van League One.

Slechts een handvol clubs weet hoe vernederend deze situatie is. Leicester voegt zich bij clubs als Swindon Town, Southampton, Sunderland en Luton Town, die ook rechtstreeks van de Premier League naar League One zakten via opeenvolgende degradaties. En als voormalig kampioen deelt Leicester nu een bijzonder pijnlijk lot met Blackburn Rovers: een oud Premier League-kampioen die in de derde divisie terechtkomt.

Kan Leicester ooit terugkeren?

De muren van het stadion zijn nog altijd gevuld met beelden van Jamie Vardy, Riyad Mahrez, N’Golo Kanté en Kasper Schmeichel. Ze herinneren aan een gouden periode die voor de supporters bijna onwerkelijk is geworden. Niet zo lang geleden was Leicester een voorbeeldclub. Nu is het vooral een waarschuwing.

Toch is er nog een sprankje hoop. Eigenaar Aiyawatt Srivaddhanaprabha schold eerder dit jaar 124 miljoen pond aan clubschuld kwijt en heeft uitgesproken dat hij Leicester weer wil opbouwen. Maar geld alleen zal niet genoeg zijn. Het vertrouwen van de achterban is vrijwel verdwenen, en juist dat maakt de weg terug extra lastig.

Na afloop van de degradatiewedstrijd bleven supporters buiten het stadion protesteren. Kreten als “We want our club back”, “What a waste of money” en “King Power, get out of our club” lieten niets aan duidelijkheid over. Het is een wereld van verschil met de gezangen van tien jaar geleden, toen Leicester nog op het hoogste podium stond.

Van kampioen naar crisisclub

De geschiedenis van Leicester City laat zien hoe snel voetbal kan veranderen. Wat begon als het ultieme underdogverhaal is veranderd in een verhaal over verval, verkeerde beslissingen, financiële problemen en sportieve chaos. De club die ooit de voetbalwereld betoverde, is nu een gevallen reus in crisis.

Tien jaar geleden zongen de fans: we are the champions. Die woorden klinken inmiddels als een echo uit een andere tijd. Leicester City zal alles op alles moeten zetten om ooit weer omhoog te klimmen, maar voorlopig overheerst vooral de pijn van een vrije val die niemand voor mogelijk had gehouden.