Lisandro Martínez verwoordt de woede van Manchester United fans
Het geduld op Old Trafford raakt op
Lisandro Martínez heeft met zijn openlijke kritiek op de clubleiding een gevoelige snaar geraakt bij de supporters van Manchester United. Na de nederlaag tegen Atlético Madrid richtte de Argentijn zijn pijlen op de mensen boven hoofdtrainer Michael Carrick. Daarmee sprak hij uit wat veel fans al langer denken: hoe kan een club met zoveel mogelijkheden telkens opnieuw in dezelfde problemen belanden?
In zijn analyse voor The Athletic beschrijft journalist Andy Mitten hoe de uitspraken van Martínez aansluiten bij de groeiende onvrede rond United. De teleurstelling gaat inmiddels verder dan een slechte wedstrijd, een mislukte transfer of een discutabele beslissing van de scheidsrechter. Het vertrouwen in de koers van de club staat onder druk.
Martínez doorbrak daarbij een grens die spelers doorgaans zorgvuldig bewaken. Sinds United acht jaar geleden voor een bestuursmodel met een voetbaldirecteur koos, had volgens Mitten geen speler zich zo nadrukkelijk uitgesproken tegen de verantwoordelijken boven de trainer. Zijn woorden maakten de sportieve crisis daarmee ook tot een bestuurlijk probleem.
Tegelijkertijd liet zijn uitbarsting belangrijke vragen onbeantwoord. Sprak hij uitsluitend namens zichzelf, of vertolkte hij ook de mening van ploeggenoten? Had hij zijn bezwaren intern al besproken? En hoe vallen zijn opmerkingen bij de spelers die onlangs door diezelfde clubleiding zijn aangetrokken?
Met zijn mededeling dat hij er verder niets over kon zeggen, nam Martínez die onzekerheid niet weg. De belangrijkste boodschap was toen al aangekomen.
De belofte van verbetering verliest haar kracht
Dat de woorden van Martínez zoveel weerklank vinden, heeft alles te maken met de omstandigheden. Volgens het aangeleverde artikel beleeft Manchester United zijn slechtste seizoensstart in veertig jaar. Van de eerste negen wedstrijden werden er slechts twee gewonnen. In de Premier League bleef de ploeg na zes duels steken op één overwinning.
Ook het bekertoernooi bracht geen verlichting. Tegen Brighton gaf United op eigen veld een voorsprong van 2-0 uit handen, waarna uitschakeling in de Carabao Cup volgde. Het past in een patroon van kwetsbaarheid, onzekere optredens en tegendoelpunten op momenten waarop wedstrijden juist over de streep moeten worden getrokken.
De nederlaag in Madrid was wat dat betreft bijna tegenstrijdig. United bood Atlético behoorlijk partij en speelde volgens Mitten een van zijn betere wedstrijden van het seizoen. Toch eindigde de avond in een verlies van 2-0. Een omstreden rode kaart bij een achterstand van één doelpunt bemoeilijkte de opdracht, maar verklaart de bredere problemen niet.
Voor de supporters wegen zulke verzachtende omstandigheden steeds minder zwaar. Zij hebben inmiddels te veel teleurstellende avonden meegemaakt om opnieuw genoegen te nemen met de vaststelling dat er ook positieve aanknopingspunten waren.
Daar komt de al langer bestaande afkeer van de familie Glazer bij. De komst van INEOS en Sir Jim Ratcliffe in 2024 bracht aanvankelijk hoop op beter voetbalbeleid en deskundiger bestuur. Van dat krediet is volgens Mitten weinig over. Na jaren van verkeerde beslissingen moest er eindelijk vooruitgang komen. Veel fans ervaren vooral nieuwe varianten van vertrouwde problemen.
Martínez is ook zelf onderdeel van het verhaal
De verdediger krijgt bijval omdat hij zich herkenbaar en uitgesproken opstelt. Toch is zijn positie ingewikkelder dan die van een speler die uitsluitend uit clubliefde alarm slaat.
Volgens het artikel loopt zijn contract aan het einde van het seizoen af. Bovendien verdient hij minder dan de twee andere gevestigde centrale verdedigers van United. Martínez zou al langer een betere overeenkomst willen, maar zijn blessuregeschiedenis heeft zijn onderhandelingspositie verzwakt. Hij speelde te weinig om zijn sportieve waarde gedurende langere tijd onomstotelijk te bewijzen.
Dat maakt zijn kritiek niet automatisch minder terecht. Het betekent wel dat zijn persoonlijke omstandigheden meewegen bij de beoordeling ervan. Een speler met een onzekere toekomst heeft mogelijk minder te verliezen wanneer hij publiekelijk de confrontatie zoekt.
Ook op het veld staat Martínez niet buiten de kritiek. Wanneer hij fit en in vorm is, kan hij van grote waarde zijn. Daar staan verkeerde inschattingen tegenover, zoals bij de late gelijkmaker van Tottenham in het recente gelijkspel van 1-1.
Zijn uitspraken ontslaan hem en zijn ploeggenoten dan ook niet van hun eigen verantwoordelijkheid. De clubleiding bepaalt de samenstelling van de selectie, maar de spelers moeten vervolgens wel wedstrijden winnen.
Grote ambities, beperkte bewegingsruimte
De kritiek raakt vooral aan de spanning tussen wat United zegt te willen en wat de club daadwerkelijk kan uitvoeren.
Er wordt gesproken over uitzonderlijke deskundigheid, slimme aankopen en een terugkeer naar de top. Tegelijkertijd probeert United de salariskosten terug te brengen. Mitten wijst op de vraag hoe realistisch het is om snel betere prestaties te verwachten wanneer de financiële ruimte bewust kleiner wordt, zeker omdat Ratcliffe eerder zelf het verband tussen salarissen en sportief succes benoemde.
Een hoger salarisbudget biedt uiteraard geen garantie op prijzen. United heeft juist laten zien hoe duur middelmatig beleid kan uitpakken. Maar de club ondervindt nu ook de gevolgen van die eerdere uitgaven: er is minder ruimte om fouten te herstellen en de concurrentie is bereid verder te gaan.
Elliot Anderson was het belangrijkste transferdoelwit voor dit seizoen. Hij belandde bij Manchester City, dat financieel meer kon bieden. Ook bij Antoine Semenyo speelde die concurrentie eerder een rol.
Daarmee ontstaat een pijnlijke situatie. United kan de gewenste versterkingen identificeren, maar slaagt er vervolgens niet in ze daadwerkelijk binnen te halen. Voor supporters blijft vooral het resultaat zichtbaar: opnieuw ontbreken spelers die de ploeg aantoonbaar sterker hadden moeten maken.
Een moeizame zomer werkt door
Na de derde plaats van vorig seizoen, waarvoor Carrick volgens Mitten nadrukkelijk waardering verdient, had United verder moeten bouwen. De zomer verliep echter anders dan gehoopt.
Barcelona nam Marcus Rashford na zijn huurperiode niet definitief over. Manuel Ugarte, die mogelijk verkocht zou worden, liep tijdens het WK een zware blessure op. Voor Joshua Zirkzee diende zich geen koper aan.
Het zijn voorbeelden van een terugkerend probleem: United heeft moeite spelers te verkopen. Hoge salarissen maken voetballers uit een slecht presterende ploeg niet aantrekkelijker voor andere clubs. Daardoor blijven eerdere keuzes de mogelijkheden van de huidige beleidsmakers beperken.
Die erfenis biedt echter geen volledige vrijbrief. Ugarte en Zirkzee werden immers in de eerste maanden onder INEOS aangetrokken. Niet alle problemen kunnen dus worden toegeschreven aan voorgangers.
Tegelijkertijd verdient het transferbeleid volgens Mitten een genuanceerdere beoordeling dan de huidige stemming soms toelaat. Patrick Dorgu, Matheus Cunha, Bryan Mbeumo, Senne Lammens en Benjamin Šeško leverden na hun komst een bijdrage aan het herstel dat United vorig seizoen naar de derde plaats bracht. Aanpassen aan de druk op Old Trafford is bovendien geen vanzelfsprekendheid.
De gaten in de selectie worden zichtbaar
Vooral het uitblijven van een nieuwe linksback roept vragen op. United wilde die positie versterken, maar slaagde daar niet in. Met de blessuregeschiedenis van Luke Shaw was te voorzien dat zijn beschikbaarheid onzeker zou blijven.
Als Harry Amass nog niet klaar werd geacht om structureel in te vallen, had er een andere oplossing moeten komen. Elke wedstrijd waarin Shaw ontbreekt, maakt de gevolgen van die keuze duidelijker.
Ook voorin is de bezetting kwetsbaar. De blessure van Šeško legt volgens het artikel bloot hoe afhankelijk United is geworden van één uitgesproken centrumspits. Voor een club die in zijn succesvolste jaren meerdere sterke aanvallers achter de hand had, is dat een schrijnend verschil.
Op het middenveld kwamen Andrey Santos, Youri Tielemans en Carlos Baleba erbij. Over hun bijdrage mag kritisch worden gesproken, maar definitieve conclusies zijn vroeg. Santos kwam na de openingswedstrijd zeven duels niet in actie en liet tegen Atlético vervolgens zien dat hij wel degelijk iets kan toevoegen.
Nieuwe spelers hebben tijd en steun nodig. De gebrekkige balans van de selectie is een verantwoordelijkheid die verder reikt dan hun individuele prestaties.
Lege stoelen vertellen het verhaal
Misschien werd de stemming het duidelijkst zichtbaar op de tribune in Madrid. Volgens Mitten was het uitvak, met ruimte voor ongeveer 3.600 United-supporters, tien minuten voor tijd voor driekwart leeg.
Over vroeg vertrekken verschillen fans van mening. Voor de een blijf je altijd tot het laatste fluitsignaal. Voor de ander is vertrekken na opnieuw een teleurstelling een begrijpelijke uiting van frustratie. Het gevolg was in ieder geval veelzeggend: na afloop bedankten de spelers een tribune waarop vooral lege stoelen stonden.
Het verklaart waarom Martínez zoveel bijval krijgt. Hij geeft woorden aan een gevoel dat de supporters al langer met zich meedragen. Zij verwachten niet dat iedere wedstrijd wordt gewonnen of dat de landstitel onmiddellijk terugkeert. Wel willen ze een herkenbare koers zien, een evenwichtige selectie en prestaties die passen bij de ambities van de club.
Mitten herinnert aan een heel andere Martínez na de gewonnen FA Cup-finale van 2024. Toen zong de Argentijn voor de camera een supporterslied, zichtbaar gelukkig na de zege op Manchester City. Ook die beelden gingen rond, gedragen door vreugde en verbondenheid.
Die omslag blijft mogelijk. Een paar goede resultaten kunnen de stemming in het voetbal snel veranderen. Maar met een lastige uitwedstrijd tegen Leeds United in het vooruitzicht heeft Manchester United meer nodig dan de hoop dat het vanzelf beter wordt. Martínez heeft de onvrede uitgesproken. Het antwoord zal op het veld én in de bestuurskamer moeten volgen.
