{"id":2435,"date":"2026-09-14T07:25:10","date_gmt":"2026-09-14T07:25:10","guid":{"rendered":"https:\/\/www.247sportnieuws.nl\/index.php\/2026\/09\/14\/premier-league-legendes-eric-cantona\/"},"modified":"2026-09-14T07:25:10","modified_gmt":"2026-09-14T07:25:10","slug":"premier-league-legendes-eric-cantona","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.247sportnieuws.nl\/index.php\/2026\/09\/14\/premier-league-legendes-eric-cantona\/","title":{"rendered":"Premier League-legendes: Eric Cantona"},"content":{"rendered":"

Eric Cantona de koning die Manchester United veranderde<\/h2>\n

In de serie\u00a0Premier League-legendes<\/strong>\u00a0richten we de blik op spelers die niet alleen wedstrijden wonnen, maar ook het Engelse voetbal blijvend veranderden. De eerste is Eric Cantona: de Fransman met de opstaande kraag, het onvoorspelbare karakter en het zeldzame vermogen om een hele ploeg groter te laten lijken.<\/p>\n

Cantona was niet de meest productieve spits uit de geschiedenis van de Premier League. Hij bleef ook minder lang op het hoogste niveau actief dan veel andere iconen. Toch is zijn invloed nauwelijks in cijfers uit te drukken. Toen hij in november 1992 van Leeds United naar Manchester United vertrok, trof hij een club die al 26 jaar geen Engelse landstitel had gewonnen. Bij zijn afscheid, nog geen vijf jaar later, was Manchester United uitgegroeid tot de dominante macht van het Engelse voetbal.<\/p>\n

Eric Cantona was meer dan een uitstekende voetballer. Hij was het ontbrekende puzzelstuk in de wederopstanding van Manchester United.<\/p>\n

Een eigenzinnig talent uit Marseille<\/h2>\n

Eric Daniel Pierre Cantona werd op 24 mei 1966 geboren in Marseille. Hij groeide op in een gezin met Catalaanse en Italiaanse wortels. Al op jonge leeftijd viel zijn talent op, maar ook zijn temperament. Cantona was technisch begaafd, fysiek sterk en buitengewoon zelfverzekerd. Tegelijkertijd had hij moeite met autoriteit en liet hij zich niet gemakkelijk vertellen hoe hij zich moest gedragen.<\/p>\n

Hij begon zijn professionele loopbaan bij AJ Auxerre, onder trainer Guy Roux. Cantona liet daar zien dat hij over uitzonderlijke kwaliteiten beschikte. Hij kon als aanvaller spelen, maar was vooral gevaarlijk in de ruimte achter de spits. Met zijn overzicht, techniek en gevoel voor timing kon hij een wedstrijd naar zijn hand zetten.<\/p>\n

Zijn Franse loopbaan verliep echter onrustig. Cantona speelde onder meer voor Marseille, Bordeaux, Montpellier en N\u00eemes. Bij verschillende clubs kwam hij in conflict met trainers, bestuurders of medespelers. Zijn gedrag leverde hem schorsingen en boetes op. Na een incident bij N\u00eemes, waarbij hij uit woede een bal naar een scheidsrechter gooide, kreeg hij een langdurige schorsing.<\/p>\n

Toen Cantona de straf hoorde, liep hij tijdens een disciplinaire bijeenkomst langs de commissieleden en noemde hij hen een voor een \u201cidioot\u201d. De schorsing werd vervolgens verlengd. Uit frustratie kondigde hij aan te stoppen met voetballen. Cantona was op dat moment pas 25 jaar oud.<\/p>\n

De Franse bondscoach Michel Platini, die zijn talent goed kende, overtuigde hem ervan zijn carri\u00e8re voort te zetten. Engeland zou hem de kans geven opnieuw te beginnen.<\/p>\n

\"cantona\"<\/figure>\n

Een onverwachte overstap naar Engeland<\/h2>\n

Cantona kwam begin 1992 in Engeland terecht. Na een korte proefperiode bij Sheffield Wednesday tekende hij bij Leeds United. Daar hielp hij de ploeg van trainer Howard Wilkinson aan het Engelse kampioenschap van 1991\/92, het laatste seizoen voordat de Premier League werd opgericht.<\/p>\n

Hoewel Cantona geen vaste basisspeler was, groeide hij snel uit tot een publiekslieveling. Zijn flair en bravoure maakten hem anders dan de meeste spelers in de Engelse competitie. Hij speelde met vrijheid, durfde risico\u2019s te nemen en bezat een uitstraling die direct de aandacht trok.<\/p>\n

In augustus 1992 maakte Cantona in de Charity Shield tegen Liverpool een hattrick. Leeds won met 4-3 en alles wees erop dat de Fransman een belangrijke rol zou gaan spelen in de verdediging van de landstitel.<\/p>\n

Toch verslechterde zijn relatie met Wilkinson. De trainer wilde een gedisciplineerde en tactisch voorspelbare ploeg, terwijl Cantona juist vrijheid nodig had. Enkele maanden later deed Manchester United een poging om Leeds-verdediger Denis Irwin te kopen. Leeds wees dat verzoek af, maar vroeg tijdens het telefoongesprek of Manchester United <\/a>misschien belangstelling had voor Cantona.<\/p>\n

Dat had de club.<\/p>\n

Op 26 november 1992 verhuisde Cantona voor ongeveer 1,2 miljoen pond naar Old Trafford. Achteraf geldt die transfer als een van de belangrijkste en voordeligste aankopen uit de geschiedenis van het Engelse voetbal.<\/p>\n

Het ontbrekende puzzelstuk van Alex Ferguson<\/h2>\n

Manchester United beschikte in 1992 over een sterke selectie. Spelers als Peter Schmeichel, Steve Bruce, Gary Pallister, Paul Ince, Ryan Giggs en Mark Hughes vormden een uitstekende basis. Toch had de ploeg moeite om wedstrijden open te breken. Alex Ferguson zocht een aanvaller die niet alleen kon scoren, maar ook creativiteit, zelfvertrouwen en verrassing aan het elftal kon toevoegen.<\/p>\n

Cantona bleek precies die speler.<\/p>\n

De Fransman speelde doorgaans achter centrumspits Mark Hughes. Hij liet zich terugzakken naar het middenveld, cre\u00eberde ruimte voor medespelers en zag passes die anderen niet zagen. Zijn aannames waren verfijnd, zijn lichaamsschijnbewegingen subtiel en zijn afronding vaak koel.<\/p>\n

Zijn invloed was onmiddellijk zichtbaar. Manchester United begon beter te voetballen en klom op de ranglijst. Cantona maakte negen competitiedoelpunten en leverde daarnaast talrijke assists. In het voorjaar van 1993 werd Manchester United kampioen van Engeland.<\/p>\n

Het was de eerste landstitel van de club sinds 1967.<\/p>\n

Voor de supporters voelde Cantona niet als een gewone aankoop. Hij was de man die het geloof had teruggebracht. Met zijn borst vooruit, zijn opstaande kraag en zijn bijna theatrale uitstraling leek hij geboren voor Old Trafford.<\/p>\n

De eerste koning van de Premier League<\/h2>\n

De Premier League begon in het seizoen 1992\/93. Cantona werd daardoor een van de eerste echte supersterren van de nieuwe competitie. Hij combineerde de techniek en elegantie van het Europese voetbal met de fysieke kracht en intensiteit van de Engelse competitie.<\/p>\n

In zijn eerste volledige seizoen bij Manchester United, 1993\/94, was hij een van de belangrijkste spelers van een historisch elftal. United won zowel de Premier League als de FA Cup en veroverde daarmee de eerste dubbel uit de clubgeschiedenis.<\/p>\n

Cantona scoorde tweemaal uit een strafschop in de met 4-0 gewonnen FA Cup-finale tegen Chelsea. Hij werd bovendien door zijn collega-voetballers gekozen tot PFA Player of the Year.<\/p>\n

Zijn waarde zat echter niet alleen in zijn doelpunten. Cantona gaf Manchester United een nieuwe identiteit. Hij speelde met de overtuiging dat zijn ploeg altijd zou winnen. Die houding werkte aanstekelijk. Medespelers durfden meer risico te nemen en tegenstanders begonnen United te vrezen.<\/p>\n

Cantona was geen klassieke diepe spits die voortdurend op de laatste verdediger wachtte. Hij bewoog tussen de linies en fungeerde als een moderne nummer tien. Daarmee liep hij tactisch vooruit op zijn tijd. De rol die later door spelers als Dennis Bergkamp en Wayne Rooney werd ingevuld, kreeg in de vroege Premier League mede dankzij Cantona vorm.<\/p>\n

Techniek, kracht en een bijna koninklijke uitstraling<\/h2>\n

Op het veld was Cantona een merkwaardige combinatie van tegenstellingen. Hij was elegant, maar ook fysiek sterk. Hij kon een verdediging met een subtiele pass opensnijden, maar ging een stevig duel niet uit de weg. Hij speelde soms alsof de wedstrijd in een lager tempo verliep dan voor iedereen om hem heen.<\/p>\n

Zijn grootste kwaliteit was misschien wel zijn inzicht. Cantona wist waar de ruimte zou ontstaan voordat die zichtbaar was. Met \u00e9\u00e9n balcontact kon hij een aanval versnellen. Daarnaast beschikte hij over een uitstekende traptechniek en scoorde hij geregeld van buiten het strafschopgebied.<\/p>\n

Ook zijn uitstraling maakte hem bijzonder. Cantona droeg zijn kraag omhoog en bewoog over het veld alsof Old Trafford zijn persoonlijke podium was. Arrogantie en zelfvertrouwen lagen bij hem dicht bij elkaar, maar juist die houding maakte hem geliefd.<\/p>\n

De supporters van Manchester United gaven hem de bijnaam\u00a0King Eric<\/strong>. Op de tribunes klonk het lied:<\/p>\n

\u201cOoh, aah, Cantona.\u201d<\/em><\/p>\n

Hij groeide uit tot een cultheld die groter leek dan de club, terwijl hij tegelijkertijd volledig samenviel met het nieuwe Manchester United van Alex Ferguson.<\/p>\n

Het kungfu-incident op Selhurst Park<\/h2>\n

De carri\u00e8re van Cantona kan niet worden beschreven zonder stil te staan bij het beruchtste moment uit zijn loopbaan. Op 25 januari 1995 speelde Manchester United een uitwedstrijd tegen Crystal Palace. Nadat Cantona zijn tegenstander Richard Shaw had nagetrapt, werd hij van het veld gestuurd.<\/p>\n

Toen hij langs de tribune liep, werd hij uitgescholden door een supporter van Crystal Palace. Cantona reageerde door over de reclameborden te springen en de man met een kungfuachtige trap aan te vallen.<\/p>\n

De beelden gingen de hele wereld over.<\/p>\n

Het incident veroorzaakte enorme verontwaardiging. Cantona werd door Manchester United geschorst, kreeg een langdurige uitsluiting van de Engelse voetbalbond, een taakstraf en een boete. Hij mocht maandenlang niet in offici\u00eble wedstrijden uitkomen.<\/p>\n

Tijdens een persconferentie na zijn rechtszaak sprak hij een van de vreemdste en beroemdste zinnen uit de voetbalgeschiedenis:<\/p>\n

\n

\u201cWanneer de meeuwen de vissersboot volgen, is dat omdat ze denken dat er sardines in zee zullen worden gegooid.\u201d<\/p>\n<\/blockquote>\n

Daarna stond hij op en vertrok.<\/p>\n

De uitspraak werd gezien als een mysterieuze verwijzing naar de journalisten die hem overal volgden. Het paste perfect bij Cantona\u2019s imago als voetballer, filosoof en provocateur.<\/p>\n

Manchester United verspeelde dat seizoen de landstitel aan Blackburn Rovers en verloor de FA Cup-finale van Everton. Het ontbreken van Cantona was niet de enige oorzaak, maar zijn afwezigheid liet duidelijk zien hoe belangrijk hij voor de ploeg was.<\/p>\n

De terugkeer van de koning<\/h2>\n

Op 1 oktober 1995 keerde Cantona terug in de thuiswedstrijd tegen Liverpool. Binnen enkele minuten bereidde hij een doelpunt van Nicky Butt voor. Later benutte hij een strafschop, waarna hij zijn beroemde viering bij de hoekvlag liet zien.<\/p>\n

Zijn terugkeer viel samen met een cruciaal seizoen voor Manchester United. Ferguson had afscheid genomen van ervaren spelers als Paul Ince, Mark Hughes en Andrei Kantsjelskis. Hun plaatsen werden ingenomen door jonge talenten uit de eigen opleiding: David Beckham, Paul Scholes, Gary Neville, Phil Neville en Nicky Butt.<\/p>\n

Na een nederlaag bij Aston Villa sprak televisieanalist Alan Hansen de inmiddels legendarische woorden: \u201cYou can\u2019t win anything with kids.\u201d Manchester United bewees het tegendeel, mede dankzij Cantona.<\/p>\n

Hij was de leider die de jonge spelers nodig hadden. In de tweede helft van het seizoen maakte hij meerdere beslissende doelpunten. Terwijl koploper Newcastle United een grote voorsprong uit handen gaf, leidde Cantona zijn ploeg naar de landstitel.<\/p>\n

Ook in de FA Cup-finale tegen Liverpool maakte hij het verschil. Vijf minuten voor tijd viel een hoekschop voor zijn voeten. Cantona schoot de bal van buiten het strafschopgebied door een menigte spelers in het doel: 1-0.<\/p>\n

Manchester United won opnieuw de dubbel. Cantona werd uitgeroepen tot Football Writers\u2019 Association Footballer of the Year.<\/p>\n

\"e.cantona\"<\/figure>\n

Mentor van de Class of \u201992<\/h2>\n

Een belangrijk onderdeel van Cantona\u2019s nalatenschap is zijn invloed op de jonge spelers van Manchester United. David Beckham, Ryan Giggs, Paul Scholes, Nicky Butt en de broers Gary en Phil Neville vormden later de kern van een van de succesvolste generaties uit de clubgeschiedenis.<\/p>\n

Cantona gaf het voorbeeld.<\/p>\n

Na trainingen bleef hij vaak langer op het veld om aan zijn techniek te werken. Hij oefende op vrije trappen, aannames en afrondingen. De jonge spelers zagen dat de grootste ster van de club bereid was extra arbeid te leveren. Daardoor beseften zij dat talent alleen niet voldoende was.<\/p>\n

Gary Neville omschreef Cantona later als de speler die de kleedkamer veranderde. De Fransman straalde professionaliteit uit in een periode waarin de Engelse voetbalcultuur nog niet altijd bekendstond om een optimale levensstijl en voorbereiding.<\/p>\n

Cantona leerde de jonge generatie bovendien om verantwoordelijkheid te nemen. Hij behandelde hen als volwaardige spelers en gaf hun vertrouwen. Daardoor was hij niet alleen de creatieve leider op het veld, maar ook een mentor buiten de wedstrijden.<\/p>\n

De beroemde lob tegen Sunderland<\/h2>\n

In het seizoen 1996\/97 leverde Cantona een van de meest iconische momenten uit de Premier League-geschiedenis. In een thuiswedstrijd tegen Sunderland zette hij vanaf het middenveld een aanval op. Na een combinatie met Brian McClair kreeg hij de bal terug aan de rand van het strafschopgebied.<\/p>\n

Cantona wipte de bal beheerst over doelman Lionel P\u00e9rez. De bal raakte de binnenkant van de paal en verdween in het doel.<\/p>\n

Wat daarna gebeurde, maakte het doelpunt onvergetelijk. Cantona rende niet juichend naar de supporters. Hij bleef vrijwel stil staan, draaide langzaam om en keek met gespreide armen om zich heen. Zijn blik leek te zeggen dat dit precies was wat iedereen van hem had mogen verwachten.<\/p>\n

Het was Cantona in \u00e9\u00e9n moment samengevat: technisch briljant, theatraal en vol zelfvertrouwen.<\/p>\n

Manchester United werd in 1997 opnieuw kampioen. Voor Cantona was het zijn vierde Premier League-titel in vijf seizoenen bij de club.<\/p>\n

Een onverwacht vroeg afscheid<\/h2>\n

In mei 1997 maakte Cantona bekend dat hij stopte met voetballen. Hij was pas dertig jaar oud. De beslissing kwam als een schok. Cantona verkeerde nog altijd in goede fysieke conditie en was aanvoerder van de kampioen van Engeland.<\/p>\n

Toch voelde hij dat zijn honger naar het professionele voetbal afnam. In plaats van langzaam uit beeld te verdwijnen, stopte hij terwijl hij nog aan de top stond.<\/p>\n

Zijn laatste offici\u00eble wedstrijd was tegen West Ham United. Niet veel later nam hij afscheid tijdens een speciaal georganiseerde wedstrijd op Old Trafford. Zoals vaker in zijn carri\u00e8re koos Cantona zelf het moment en de manier waarop hij vertrok.<\/p>\n

Na zijn voetbalcarri\u00e8re richtte hij zich op acteren, kunst en strandvoetbal. Hij speelde in verschillende films en bleef door zijn opvallende uitspraken en eigenzinnige persoonlijkheid een publieke figuur. Toch zou hij voor miljoenen voetbalfans altijd de man met de opstaande kraag blijven.<\/p>\n

De cijfers van Cantona bij Manchester United<\/h2>\n

Cantona speelde 185 offici\u00eble wedstrijden voor Manchester United en maakte daarin 82 doelpunten. In de Premier League kwam hij namens de club tot 143 wedstrijden en 64 doelpunten.<\/p>\n

Met Manchester United won hij:<\/p>\n