Ruben Amorim ontslagen bij Manchester United

Ruben Amorim ontslagen bij Manchester United: einde na 14 maanden, Fletcher tijdelijk aan het roer

Manchester United heeft op maandag 5 januari 2026 bevestigd dat Ruben Amorim niet langer de hoofdcoach van de club is. Daarmee komt er na 14 maanden abrupt een streep onder een periode die begon met grote verwachtingen, maar steeds vaker aanvoelde als een auto met twee bestuurders en één stuur.

De club noemt het besluit “het juiste moment” om de ploeg de “beste kans” te geven op een zo hoog mogelijke eindklassering in de Premier League. United staat op dit moment zesde.

Het officiële signaal: “departed” en meteen door

In het clubbericht houdt United de toon zakelijk en kort. Amorim werd in november 2024 aangesteld en haalde met United de UEFA Europa League-finale in Bilbao (een van de weinige tastbare hoogtepunten in zijn termijn).

Voor de nabije toekomst is er een noodoplossing: Darren Fletcher neemt interim de taken over en staat al direct voor een concrete opdracht: de eerstvolgende wedstrijd, tegen Burnley op woensdag.

De vonk: Leeds, frustratie en “ik ben manager, geen coach”

De timing is veelzeggend. Een dag eerder speelde United 1-1 bij Leeds United, waarna Amorim in zijn persmoment zichtbaar op scherp stond. In dat gesprek benadrukte hij nadrukkelijk dat hij bij United was gekomen om “manager” te zijn, niet slechts iemand die vanaf de zijlijn uitvoert wat elders wordt bedacht. Hij gaf aan dat hij verwachtte volledige zeggenschap te hebben over zijn rol en bevoegdheden en wilde niet praten alsof hij een passant was.

Die uitspraak werkte als een megafoon in een al galmende ruimte: de discussie ging niet meer alleen over tactiek of resultaten, maar over macht, verantwoordelijkheden en hiërarchie.

Achter de schermen: een strijd om transfers en invloed

Volgens meerdere berichten speelde er al langer een spanningsveld over transferbeleid en bevoegdheden. Amorim zou meer invloed hebben gewild op recruitment en selectiebeleid, terwijl de clubleiding vasthield aan een structuur waarin de coach niet “boven” de voetbalorganisatie staat. In die lezing was zijn publieke positionering na Leeds geen incident, maar het moment waarop interne irritatie zichtbaar werd voor iedereen met een tv, telefoon of tijdlijn.

De kern van het probleem: United probeert sinds de komst van een nieuwe topstructuur de club te runnen als een moderne organisatie (met duidelijke sportieve lijnen en verantwoordelijkheden), terwijl Amorim in de praktijk opereerde met het klassieke manager-idee: eindverantwoordelijk en dus ook eindbeslisser.

Sportieve balans: genoeg om te overleven, te weinig om te overtuigen

Op papier stond United er dit seizoen niet rampzalig voor: zesde in de competitie. Toch lijkt dat niet voldoende te zijn geweest om het grotere verhaal te redden. In analyses wordt gewezen op een teleurstellende totale periode met wisselvallige prestaties, en op het feit dat het spel en de progressie niet overtuigend genoeg waren voor een club die structureel terug wil naar de top.

Daarbij komt dat het moderne United niet alleen beoordeelt op punten, maar ook op richting: klopt het plan, is er draagvlak, is er rust? Juist dat laatste leek de voorbije weken weg te sijpelen, druppel voor druppel, tot er vooral nog damp overbleef.

Darren Fletcher als tussenpaus: wat betekent dit op korte termijn?

Met Darren Fletcher kiest United voorlopig voor een clubman die de omgeving kent en snel kan schakelen. Dat is typisch “brandjesblus-management”: geen tijd verliezen, geen cultuurshock, geen ingewikkelde onderhandelingen terwijl er gewoon een wedstrijd aankomt.

De vraag is vooral hoe lang dit “interim” duurt. United heeft de afgelopen jaren geleerd dat tijdelijk vaak langer duurt dan je denkt, zeker als de kandidaatkeuze politiek gevoelig wordt (en dat is bij United bijna een natuurwet).

En nu: wie wordt de volgende?

Direct na zo’n ontslag begint het geruchtenfestival automatisch te draaien. In Britse media en bij bookmakers worden al verschillende namen genoemd als mogelijke opvolger, waaronder Oliver Glasner, Enzo Maresca, Xavi Hernández en anderen. Dit is nadrukkelijk speculatie, maar het geeft wel aan dat de zoektocht meteen open ligt.

Belangrijker dan de naam is het profiel: kiest United straks voor iemand die zich comfortabel voelt binnen een duidelijke clubstructuur (head coach binnen kaders), of voor een figuur met zwaardere “manager”-eisen? Amorim heeft in elk geval duidelijk gemaakt hoe hard die twee visies kunnen botsen.

Conclusie: niet alleen een coach weg, maar een keuze voor een model

Het ontslag van Ruben Amorim voelt minder als één slechte uitslag, en meer als een beslissing over hoe Manchester United geleid wil worden. De club lijkt te zeggen: wij bouwen aan een hiërarchie en processen, en wie op de bank zit moet daarin passen. Amorim leek te zeggen: geef mij de sleutels, anders rammelt de motor.

En dus eindigt het na 14 maanden: met een officiële verklaring, een interim-oplossing en een nieuwe ronde van dezelfde oude vraag op Old Trafford: wie krijgt het wél stabiel, scherp en overtuigend?