Liverpool laat zege glippen op Craven Cottage: 2-2 na krankzinnig slot

Fulham en Liverpool maakten er op zondag 4 januari 2026 in Craven Cottage een wedstrijd van die je gerust “90 minuten plus een extra aflevering” mag noemen: 2-2, met twee goals diep in blessuretijd en een slot dat meer weg had van pinball dan van game management.

Eerste helft: Fulham prikt eerst, Liverpool zoekt de juiste tandwielen

Fulham begon brutaal en direct. In plaats van achteruit te lopen, zetten ze momenten van druk en snelle omschakeling neer, en dat werd beloond. Harry Wilson opende de score na een aanval waarbij Raúl Jiménez belangrijk was in de opbouw, met een doelpunt dat na een VAR-moment bleef staan. Fulham stond voor, en het voelde niet gestolen.

Liverpool had in die fase wel balbezit, maar speelde vaak “net niet”: een fractie te traag in de laatste pass, een tikje te voorspelbaar in de halfspaces. Zeker omdat Liverpool niet op volle aanvallende sterkte was, miste het wat vanzelfsprekende dreiging en automatismen voorin.

Fulham bleef ondertussen gevaarlijk met snelle uitbraken en tweede ballen. Ze speelden met lef, maar ook met discipline: compact genoeg om Liverpool niet in een continue stroom aan grote kansen te laten komen, en scherp genoeg om elke losse bal als een uitnodiging te behandelen.

Tweede helft: Liverpool zet aan, VAR en details kantelen het duel

Na rust kwam Liverpool beter uit de kleedkamer. Het tempo ging omhoog, de druk werd constanter, en Fulham moest vaker achteruit. De gelijkmaker viel via Florian Wirtz, opnieuw met VAR-ruis eromheen, maar het doelpunt telde. Het was het soort goal dat een wedstrijd opnieuw openbreekt: ineens voelde het alsof Liverpool de hendel had gevonden.

Daarna werd het een echte “Premier League-wildgroei”-fase: kansen, scrimmages, schoten die net afwijken, en momenten waarop het publiek al half opspringt. Liverpool kwam dichtbij (onder meer met een kopbal van Mac Allister tegen de lat), en ook Fulham raakte het houtwerk in die chaotische periode. Het was geen schaakpartij meer, het was stormweer met voetbalschoenen.

Fulham bleef gevaarlijk omdat ze steeds de goede keuze maakten in de omschakeling: niet blind naar voren rennen, maar slim de vrije man zoeken en Liverpool dwingen om sprintmeters terug te maken. Liverpool op zijn beurt kreeg de wedstrijd steeds meer onder controle qua territorium, maar niet genoeg om hem “dicht te ritsen”.

Blessuretijd: twee mokerslagen, één voor ieder

Toen kwam het slotstuk.

Liverpool leek alsnog met de buit weg te lopen toen Cody Gakpo in blessuretijd de 1-2 maakte. Dat voelde als zo’n moment waarop een topploeg zegt: “dankjewel, lamp uit, deur op slot.”

Maar Fulham weigerde het script te volgen. In de 97e minuut haalde Harrison Reed uit van afstand en ramde een geweldige gelijkmaker binnen, een echte “doelpunt van het seizoen”-kandidaat. Het stadion ontplofte, Liverpool stond stil in een soort collectieve “dit meen je niet”-freeze.

Eindstand: Fulham 2, Liverpool 2. En het voelde alsof beide teams in dezelfde minuut tegelijk wonnen en verloren.

Conclusie voor Liverpool: wél reactie, geen controle op het einde

De belangrijkste conclusie: Liverpool liet karakter zien door na achterstand terug te komen en zelfs laat op voorsprong te komen, maar opnieuw bleek het probleem van dit Liverpool niet alleen “scoren”, het is de wedstrijd uitspelen.

Wat je Liverpool kunt meegeven na deze 4 januari:

Positief: de tweede helft had meer intensiteit en duidelijker plan. De gelijkmaker van Wirtz was niet toevallig, die kwam uit druk en heroveringen.
Pijnlijk: na de 1-2 moet het in de koelkast. Niet per se met ultra-verdedigen, maar met slimmer balbezit, betere veldbezetting, minder goedkope overtredingen en vooral: geen “vrije schietkans” weggeven in het centrum. Die late 2-2 voelde als een managementfout, niet als pure pech.
Impact: Liverpool verspeelde twee punten die in de top vier-race zwaar kunnen wegen. Ze blijven vierde met 34 punten, terwijl de achterstand op koploper Arsenal groter wordt.

Als je het hard wilt samenvatten: Liverpool had de wedstrijd in handen, maar niet in de knuisten. En precies daar, in die laatste minuten waarin koele hoofden kampioenspunten bewaren, ligt het huiswerk voor Slot en zijn ploeg.