Crystal Palace – Fulham: Mateta zet Selhurst in vuur, Cairney dooft het laat (1-1)

Nieuwjaarsdag in Zuid-Londen leverde geen kater, wél een klassiek Premier League-slotstuk op: Crystal Palace leek met een zuinige voorsprong eindelijk weer eens een overwinning vast te pakken, maar Fulham weigerde netjes mee te werken. Jean-Philippe Mateta kopte Palace vlak voor rust op voorsprong (39’), waarna invaller Tom Cairney met een late, beheerste knal vanaf de rand van de zestien de boel gelijk trok (80’). Eindstand: 1-1.

Het decor was passend: Selhurst Park, een koude avond, en twee teams die elkaar kennen als buren die elkaars muziek net iets te hard vinden staan. Palace zocht naar adem na een stroeve periode, Fulham kwam met vertrouwen en vooral: met het idee dat er in deze wedstrijd altijd iets te halen valt. Die traditie bleef overeind, want de uitploeg is in deze Premier League-affiche al tien ontmoetingen ongeslagen.

Opstellingen en spelbeeld: Palace compact, Fulham met de bal

Oliver Glasner koos voor Palace’ vertrouwde 3-4-2-1, met Mateta als kapstok en Yéremy Pino als creatieve versneller daarachter. Fulham startte in een 4-2-3-1, met Raúl Jiménez in de punt en Harry Wilson als voortdurende dreiging in de halfspaces.

Het patroon werd al snel duidelijk in de cijfers: Fulham had het meeste balbezit (60,1% tegen 39,9%) en kwam vaker tot een poging (17 schoten tegen 11), maar Palace was gevaarlijker in fases waarin het spel openbrak en de eerste bal richting Mateta wél “bleef plakken”.

Eerste helft: weinig glans, één perfecte cross

De openingsfase kabbelde aanvankelijk, maar Fulham liet als eerste de tanden zien. Een moment van ruimte aan de linkerkant leverde gevaar op, met Wilson die Henderson aan het werk zette en Jiménez die in de rebound niet goed genoeg raakte.

Palace groeide daarna in de wedstrijd. De thuisploeg had meer drukmomenten, meer voorzetten, meer “Selhurst-energie”. Fulham verdedigde veel weg, maar op het beslissende moment ging het mis in een fase waarin de bezoekers even uit hun organisatie werden getrokken. Met Fulham tijdelijk in behandeling na een hoofdblessure bij Jorge Cuenca, kreeg Nathaniel Clyne de tijd om te kijken, te mikken en te krullen. Zijn voorzet viel bij de tweede paal precies op Mateta’s hoofd: 1-0.

En eerlijk is eerlijk: het was niet alleen een goal, het was een signaal. Mateta, die de laatste weken wat zwaarder oogde, zette het neer zoals een spits dat soms doet: één actie, één stempel.

Voor rust had Palace de marge zelfs moeten verdubbelen. Clyne en Will Hughes kregen kansen om door te drukken, maar schoten naast. Fulham mocht blij zijn dat het bij 1-0 bleef.

Tweede helft: blessures, gemiste “2-0”, en Fulham dat bleef knagen

Na rust werd Fulham meteen gedwongen te wisselen: Kenny Tete ging eraf met een hamstringprobleem, Timothy Castagne kwam erin. Even later moest ook Hughes bij Palace vroegtijdig naar de kant, wat Glasners toch al dunne bezetting verder onder druk zette.

Palace kreeg vervolgens dé kans om de wedstrijd te beslissen. Eerst was er een moment waarin Pino Mateta bijna vrij zette voor de 2-0, en daarna een totale chaos bij een corner: Leno werkte onhandig, de bal belandde op de lat, en in de kluts werd een inzet van dichtbij nog geblokt waarna Guéhi over knalde. Het soort fase waarin je, als je later gelijk speelt, die herhaling nog drie keer terugziet in je hoofd.

Fulham bleef ondertussen prikken. Robinson’s voorzetten bleven een wapen, Jiménez kwam steeds beter in de wedstrijd en raakte zelfs de paal met een kopbal. Palace wankelde, zonder echt om te vallen, en je voelde het langzaam kantelen: niet in balbezit, maar in momentum.

80e minuut: Cairney als koude chirurg

En dan het moment dat de hele wedstrijd samenvatte: Palace had nagelaten om de 2-0 te maken, Fulham rook bloed, en een invaller zette het mes erin.

Een combinatie over links, met Robinson betrokken in de opbouw, bracht de bal naar de rand van het zestienmetergebied. Tom Cairney kreeg ruimte, bleef kalm, en schoof zijn lage poging precies binnen: 1-1 in de 80e minuut. Selhurst verstijfde, het uitvak ontplofte.

Slotfase: Fulham had zelfs kunnen winnen

Na de gelijkmaker was het Fulham dat het dichtst bij de overwinning kwam. Castagne dwong Henderson diep in blessuretijd tot een knappe redding, en even later kreeg Joachim Andersen (ex-Palace) een enorme kans die hij compleet over joeg. Dat laatste voelde als een extra scène in een derby: de speler met geschiedenis die de plot twist kán schrijven, maar de pen uit zijn hand laat vallen.

Cijfers die het verhaal ondersteunen

Balbezit: Palace 39,9% – Fulham 60,1%
Schoten (totaal): 11 – 17
Schoten op doel: 2 – 5
Corners: 6 – 3
Gele kaarten: 0 – 5

Fulham was dominanter aan de bal en productiever in volume. Palace had echter de grotere “kill”-momenten om de wedstrijd af te maken, en dát is waarom Glasner zich na afloop vooral zal ergeren: dit voelde als een wedstrijd die je met één extra rake beslissing kunt dichtgooien.

Wat betekent dit voor beide teams?

Voor Palace verlengt dit gelijkspel een lastige reeks: opnieuw geen overwinning, en opnieuw het gevoel dat het spel vaak genoeg goed is, maar de marge te klein blijft. Dat Palace én Fulham na dit duel op 27 punten staan (Palace hoger op doelsaldo) onderstreept hoe dicht alles op elkaar zit, maar ook hoe duur gemiste kansen kunnen zijn.

Bij Fulham zal Marco Silva het punt waarderen als beloning voor volharding, al zullen ze stiekem ook denken: er lag meer. Met de kansen in blessuretijd had dit zomaar een “New Year smash-and-grab” kunnen worden.