Chelsea ademt weer: comfortabele 2-0 tegen Everton

Chelsea had zaterdag (Stamford Bridge) maar één echte opdracht: de wankele weken van zich afspoelen alsof het modder is na een winterse trainingssessie. Dat lukte. Met een trefzekere eerste helft, twee goals en een clean sheet won de ploeg van Enzo Maresca met 2-0 van Everton. Cole Palmer (21′) brak de wedstrijd open, Malo Gusto (45′)verdubbelde vlak voor rust.

Een wedstrijd in één zin

Everton had fases waarin het Chelsea pijn deed (en ook had móéten scoren), maar Chelsea was in de zestien simpelweg scherper en speelde de voorsprong daarna gecontroleerd uit.

Vooraf: druk op Maresca, honger bij Everton

Chelsea kwam uit een lastige periode en snakte naar een resultaat dat weer “top-vierwaardig” voelde. Die context hing na afloop óók nadrukkelijk in de lucht door Maresca’s opvallende uitspraken over de “zwaarste 48 uur” sinds zijn komst.

Everton arriveerde juist met bravoure: compact, fysiek en niet bang om hoog druk te zetten, met genoeg dreiging om Chelsea wakker te houden.

Opstellingen

Chelsea (basis): Sánchez; Gusto, Fofana, Chalobah, Cucurella; James (c), Enzo Fernández; Pedro Neto, Palmer, Garnacho; João Pedro.
Everton (basis): Pickford; O’Brien, Tarkowski (c), Keane, Mykolenko; Gueye, Garner; Ndiaye, Dewsbury-Hall, Grealish; Barry.

Eerste helft: Everton bijt, Chelsea slaat toe

De openingsfase had iets van “kansjes-oorlog”: Everton kwam brutaal uit de startblokken en zocht vooral via de zijkanten en vroege ballen naar onrust. Chelsea moest even zoeken naar ritme, maar vond gaandeweg vaker Palmer tussen de linies en Neto in de één-tegen-één.

0-1 (21’): Palmer, klinisch in de hoek

De goal was een mes door de defensieve rits van Everton: Gusto speelde een splijtende bal, Palmer nam het moment over en knalde binnen langs Pickford, strak bij de (voor Chelsea) rechterpaal.

Everton kreeg een tik, maar ging niet stuk. Sterker nog: de bezoekers bleven prikken. Daarbij kwam ook een vroege tegenvaller: Dewsbury-Hall moest er in minuut 16 geblesseerd af (Alcaraz kwam erin), waardoor Everton in de omschakeling net wat moest herschikken.

0-2 (45’): Gusto rondt een Neto-actie af

Net voor rust werd het verschil in efficiëntie pijnlijk zichtbaar. Pedro Neto trok Mykolenko voorbij en legde laag terug richting de zestien, waar Gusto met vaart aansluit en afmaakt. 2-0, Stamford Bridge ademde opluchting.

Tweede helft: Everton drukt, maar mist de genadeklap

Na rust leek Everton even te ruiken aan een wedstrijd: meer druk naar voren, meer voorzetten, meer standaardsituaties. Dat zie je ook terug in de cijfers: Everton won 7 corners (Chelsea 4) en bleef in de duels stevig aanwezig.

De grootste frustratie voor Moyes was dat de kansen niet werden omgezet:

Grealish kreeg een enorme mogelijkheid van dichtbij, maar liet het na om (fatsoenlijk) af te drukken.
En in de slotfase kwam de “dit is niet onze dag”-momentopname: Ndiaye rolde de bal tegen de paal met Sánchez al verslagen.

Chelsea bleef ondertussen slim. Maresca haalde Palmer er na 58 minuten af, later ook Garnacho en João Pedro. Niet alleen om benen te sparen, maar ook om het tempo uit de wedstrijd te halen en Everton weg te houden van die ene goal die alles nerveus maakt.

Tactisch beeld: Chelsea’s rechtsback als sleutel

Het verhaal van de wedstrijd staat bijna komisch netjes op het naamplaatje van Malo Gusto:

Hij gaf de assist op 1-0 (die pass op Palmer).
Hij scoorde de 2-0 (na Neto’s voorzet/teruglegger).
En hij gaf Chelsea een uitweg onder druk, door steeds op het juiste moment aan te sluiten.

Everton had periodes waarin het Chelsea’s linkerkant wist te testen, maar in de beslissende meters ontbrak de klinische afwerking.

Cijfers die de wedstrijd samenvatten

Balbezit: Chelsea 57,7% – Everton 42,3%
Schoten: 17 – 11
Schoten op doel: 5 – 2
xG: 2,07 – 1,03
Grote kansen gemist: 3 – 3

Met andere woorden: Everton kwam er wel, maar Chelsea maakte het af.

Randverhaal: Maresca’s “worst 48 hours”

Alsof de 2-0 op zichzelf niet genoeg gesprekstof was, gooide Maresca na afloop extra benzine op het vuur met cryptische opmerkingen over een gebrek aan steun in de afgelopen 48 uur (niet vanuit de fans, zei hij). Dat zorgde meteen voor speculatie over interne spanning, juist op een dag dat Chelsea sportief weer even boven water kwam.

Conclusie

Chelsea won niet met glittervoetbal over 90 minuten, maar wél met iets wat topploegen in een dip vaak nodig hebben: doelpunten op de juiste momenten en daarna professioneel beheren. Everton verliet Londen met het gevoel dat er méér in zat, maar ook met de harde les die de Premier League graag uitdeelt: kansen zijn geen punten.